Historia parafii Duszpasterze Kancelaria Aktualności Linki Galeria

webmaster paris

Email Drukuj PDF

Koła Żywego Różańca

Różaniec - piękno Ewangelicznej prawdy

"Nie ma takiego problemu,
ani osobistego ani rodzinnego,
ani narodowego, ani międzynarodowego,
którego nie można by rozwiązać przy pomocy Różańca” 
                                              
"Szczególnie zadbajmy o to,
by  przywrócić w domach rodzinnych
piękny stary zwyczaj kończenia dnia
wspólnym Różańcem" 

Matka Boża do Łucji, Fatima


Stefan Kard. Wyszyński, Prymas tysiąclecia


Historia: Różaniec kształtował się przez wieki. W 1569 r. papież Pius V (dominikanin) specjalnym dokumentem nadal mu formę, która przetrwała do naszych czasów. Jan Paweł II w liście apostolskim o św. Różańcu wydanym w 2002 r., potwierdził wielkość tej modlitwy i zachęcił do jej odmawiania, poczynił też zmiany wprowadzając tajemnice światła.

Stowarzyszenie Żywego Różańca, które miało na celu odradzanie wiary katolickiej w społeczeństwie, założyła we Francji, w Lyonie w 1826 roku, Sługa Boża Paulina Maria Jaricot. Stowarzyszenie to zatwierdził papież Grzegorz XVI w 1832 r. Stowarzyszenie to jako Kółka Różańcowe, powstało w Polsce w XIX wieku. Jako pierwszy zakładał je Ks. Brandowski. Parafialne koło różańca istnieje w parafii od 1986 r.

Działalność:

- Koła Żywego Różańca składają się z żywych róż, każda róża liczy 20 osób i każda z tych osób odmawia codziennie jedną wybraną tajemnicę różańca tak, by w jednej róży były każdego dnia odmówione wszystkie 20 tajemnic różańca
- Codzienna modlitwa różańcowa w intencjach wspólnoty, ogłaszanych na spotkaniach. Obejmują one sprawy Kościoła powszechnego, parafii, duszpasterzy, ojczyzny i całego świata

Spotkania: w ostatnia środa miesiąca o godz. 18:30

Opiekun: Ks. Tomasz Cyliński


Róże, dla wielu ludzi najpiękniejsze kwiaty świata. Nic wiec dziwnego, że jest zwyczajem obdarowywania ukochanych kobiet tymi kwiatami. Matka Boża też je otrzymuje. Złote platynowe żywe. Ale najpiękniejszym dla niej bukietem jest odmawianie Różańca. Ona sama prosi nas o ten prezent i do dawania Jej takiego prezentu zachęca. Stefan Kard. Wyszyński tak komentował odmawianie Różańca.

"Różaniec jest modlitwą Maryjną, zawsze stawiającą Jezusa w centrum, każde  Zdrowaś Mario jest spowijaniem w chwale Maryi. Są to jakby róże, a w każdej różyczce Jezus". Więc na chwałę Jezusa i Maryi omawiamy Różaniec. Jest on bowiem streszczeniem, pięknego i budującego życia naszego Zbawiciela i Jego Matki. Streszczeniem Ewangelii - jak go nazwał papież Paweł VI.  Ewangelia to prawda objawiona. Piękno odmawianego Różańca jest szczególne. Jest on jakby naszą  drogą do wolności. Przed oczami duszy w dwudziestu tajemnicach przesuwa się życie Jezusa i Maryi.

W tajemnicach radosnych: dzieciństwo, radość życia rodzinnego, macierzyństwo. W tajemnicach światła: początek misji nauczania, zostawienie nam dowodu swojej przyjaźni - ustanowienie Eucharystii. Tajemnice bolesne to cierpienie Boga-Człowieka, umierającego za nasze grzechy dokonującego naszego zbawienia. W tajemnicach chwalebnych, rodzi się nadzieja na życie wieczne. Odmawiając Różaniec kontemplujemy te tajemnice i porównując jw. z naszym życiem, prosimy, żałujemy, przepraszamy, obiecujemy poprawę i wyrażamy naszą miłość do Boga i jego Matki. Zatopienie się w modlitwie różańcowej rodzi przeżycia tak piękne i tak intymne, że przemienia serce człowieka i otwiera na prawdę Bożą.

Tradycja odmawiania Różańca sięga początków XIII wieku i odnosi sie do Św. Dominika, jego walki z herezją albigensów(katarów), którzy odrzucali kulturę wiary chrześcijańskiej i prowadzili ludzkość ku zagładzie. Św. Dominikowi ukazała się Matka Boża i poleciła mu, aby w walce z katarami nie tylko mówił kazania wykazujące błędy albigensów (Św. Dominik był wybitnym kaznodzieją), ale także połączył je z odmawianiem Psałterza NMP, czyli modlitwy złożonej ze 150 Zdrowaś Mario (tyle jest Psalmów w Piśmie Św.) i 15 Ojcze Nasz. Św. Dominik posłuchał Maryi. Głosił Słowo Boże i przeplatał je rozważaniami połączonymi z odmawianiem modlitwy na Różańcu, którą to modlitwę można porównać do ofiarowania Matce Bożej 150 róż. Dlatego nazwano ją wieńcem z róż czyli Różańcem. Po łacinie-Rosarium (ogród różany).

Wspomnienie. Jest zima. Idę lasem. Drzewa uginają sie pod śniegową pierzyną. Siadam pod drzewem na rybaczku. Jestem sam i jest tak pięknie, tak pięknie. Natrafiam ręką na będący w  kieszeni Różaniec. " I wtedy to ja, wziąwszy mój łzawy Różaniec zmówiłem na nim pacierz - potężnym milczeniem " (Cyprian. K. Norwid).